நலம் விசாரித்துக் கொள்வதற்காக ஓரிரு வாரங்களுக்கு முன் பேரா.சிவசு அவர்களை அலைபேசியில் அழைத்தேன். தொடர்பு கொள்ளும் போதெல்லாம், அவர் முந்திக்கொண்டு என் வீட்டிலுள்ள ஒவ்வொருவரையும் தனித்தனியாகக் கேட்டு நலம் விசாரித்துக் கொள்ளும் நற்தகைமையாளர். மகிழ்ச்சியுடன் பல செய்திகளைப் பகிர்ந்து கொண்டார்.
“அண்மையில் ‘மேலும்’ நிகழ்வேதும் காணோமே?” என்றேன். புது உற்சாகம் கொண்டவராய், “அதற்கான ஏற்பாட்டில் தான் இருக்கிறேன். வழக்கத்தைவிட இந்த முறை சற்று வித்தியாசமான களமாக அமைக்க முயற்சிகள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன” என்றார்.
எப்படி? யென்று நான் கேட்டதும் தொடர்ந்தார். “கல்லூரிகளில் உள்ள ஆய்வு மாணவர்களுக்காக ஒரு கூட்டத்தை ஏற்பாடு செய்யும் புது முயற்சி. இதன் வழியாக, அவர்களின் ஆய்வு குறித்த புதிய பார்வைகளையும், ஆலோசனைகளையும், ஐய விளக்கங்களையும் சொல்ல முடியும் என்ற நம்பிக்கை” என்றார். “இது கல்லூரியோ அல்லது பல்கலையோ எடுத்து நடத்த வேண்டிய விஷயமாச்சே?” என்றேன். அதற்கு அவரோ, “உண்மைதான். இருந்தாலும், நாம் வெளியிலிருந்து நடத்தும்போது இன்னும் கொஞ்சம் சுதந்திரமாகச் செயல்பட முடியும்” என்றார். பங்கேற்பாளர்கள் குறித்துக் கேட்ட போது, “தூத்துக்குடி, திருநெல்வேலி, கன்னியாகுமரி, விருதுநகர் ஆகிய மாவட்டங்களிலுள்ள கல்லூரிகளில் ஆய்வு செய்யும் மாணவர்கள் எண்பது பேரும்; தமிழார்வலர்கள் இருபது பேருமாக மொத்தம் நூறு பேர் மட்டுமே கலந்து கொள்ள ஏற்பாடு. நிகழ்ச்சி அமைப்பை நெல்லை தமிழ் வளர்ச்சிப் பண்பாட்டு மையம் கவனித்துக் கொள்கிறது. விரைவில் இதற்கான அழைப்பிதழ் வரும். தவறாமல் வந்து விடுங்கள்” என்றார்.
நிகழ்ச்சி நிரலோடு அழைப்பிதழ் வந்தது. சென்றிருந்தேன்.
நிகழ்வு: 29.03.2014 சனிக்கிழமை; காலை 10 மணிக்குத் தொடங்கியது.
நோக்க உரையில் பேரா.சிவசு அவர்கள், “ஆய்வுகள் சில நேரம் அப்படியே நின்று விடுகின்றன. படைப்பு அல்லது எழுத்திற்கும் இதுதான் நிலைமையாக உள்ளது. இந்த நிலையில் ‘மேலும்’ இதழ் அமைப்பியல் நிலைப்பாட்டை முன் நிறுத்தியது. தமிழவன் எழுதிய ‘ஸ்டக்சுரலிசம்’ என்னும் அமைப்பியல் நூல், தமிழ் இலக்கியங்களைப் புதிய முறையில் ஆய்வு மேற் கொள்ள வைத்தது. சான்றாக, ஆண்டாள் திருப்பாவையைக் கூட இவ்வாய்வு முறைக்கு உட்படுத்தப்பட்டது. இது போல குறியீட்டியல் முறையும் பின்பற்றப்பட்டது. இவ்விரு உத்திகளுடன் ஆய்வுப் புலத்திற்குள் நுழைந்தால் புதிய புதிய முறைகளைச் சொல்ல முடியும்.
மலையாளம், கன்னடம் சார்ந்தவர்கள், தம் சொந்தத் தாய் மொழியில் என்னென்ன இலக்கியங்கள் இருக்கின்றன என்பதைத் தெரிந்திருக்கிறார்கள். ஆனால், இங்கு அப்படியில்லை. இன்னும் சொல்லப் போனால், கல்விப் புலத்தில் உள்ளவர்களுக்கும், திறனாய்வாளர்களுக்கும் இடையே உள்ள இடைவெளி அதிகமாக இருக்கிறது. இந்த இடைவெளியைக் குறைக்கும் பொருட்டே தமிழவன் ‘சிற்றேடு’ இதழை நடத்தி வருகிறார். இவ்விதழில், நவீன உத்திகளுடன் கூடிய ஆய்வுக் கட்டுரைகள் வருகின்றன. படியுங்கள், நீங்களும் எழுதுங்கள். இன்றைய ஆய்வு மாணவர்களாகிய உங்களுக்குப் புதிய ஆய்வு உத்திகளை எடுத்துச் சொல்ல நினைத்ததன் விளைவே இந்தப் பயிற்சிப் பட்டறை” என்றார்.
வரவேற்புரை ஆற்ற வந்த பேரா.கட்டளை கைலாசம் அவர்கள், “இன்றைய ஆய்வுகள் தேக்கநிலை அடைந்து விட்டது என்பதற்கு சிவசு அவர்கள், ‘கெட்டுக்கிடை’ ஆகிவிட்டது என்ற சொல்லை அழைப்பிதழில் பயன்படுத்தியிருந்தார். ‘கெட்டுக்கிடை’ என்பது தேக்கம் மட்டுமல்ல; துர்நாற்றமும் சேர்ந்தது. இந்தக் கெட்டுக்கிடையை எப்படி சரி செய்வது? என்பதைத்தான் இன்றைய பயிற்சி நமக்கு எடுத்துக் கூற இருக்கிறது” என்றுரைத்தார்.
“ஆய்வுக் களங்களில் தேக்கம்” என்ற தலைப்பில் பேச வந்த பேரா.சிவசு அவர்கள், “தமிழ்க் கல்விப் புலத்தில் முதன்முதலாக முனைவர் பட்ட ஆய்வை மேற்கொண்டவர் டாக்டர் மு.வ. அவர்கள். பெரும்பாலும் ஆங்கிலப் படைப்புகளும் விமர்சனங்களும் இங்கே நுழையத் தொடங்கிய நேரம் அது. 1917-க்குப் பின், பொதுவுடைமை பிரச்சினை எழுந்த போது மார்க்சியப் பார்வை தோன்றியது. பின்பு, பிராய்டும் ஆய்வுக் களத்தில் வந்தார்.
தொல்காப்பியமும் நன்னூலும் ஆய்வாளர்களால் சரியான பார்வையில் பார்க்கப்பட வில்லை. இதனிடையே, பெண்ணியம், தலித்தியம் தொடர்பான பார்வைகளும் ஆய்வில் நுழைந்தன. ஆய்வு நெறிகளை எங்கிருந்து பெற வேண்டுமென நினைத்தோமோ, அங்கிருந்து பெறவில்லை. தொல்காப்பியம் காட்டும் எழுத்து, சொல், பொருள் வெறும் தேர்வுக் கண்ணோட்டத்துடனே போய் விட்டது. இதனால், பொருளிலிருந்து ஆய்வுத் தலைப்புகள் எடுக்கப்படவில்லை. இந்த ஆதங்கம் எங்களிடையே இன்றும் உள்ளது. தொல்காப்பியமும் நன்னூலும் மறுவாசிப்பிற்கு உட்படுத்த வேண்டும்.
கணிதத்தில், Permutation Component போல, நம் ஆய்வுகளின் மூலம் புதிய பல பெருக்கங்களைக் காண வேண்டும். Evaluvation Theory என்னும் பரிணாம வளர்ச்சிக் கோட்பாடு, புதிதாக ஏதும் தோன்ற முடியாது என்கிறது. “ஒன்றிலிருந்து ஒன்று” – இப்படித்தான் உருவாகியிருக்க முடியும் என்பதைக் காட்டுகிறது. சான்றாக, புறநானூற்றில் உள்ள ஆற்றுப்படைப் பாடல்கள் பத்து அடிகளுக்குள் உள்ளவை. இவை பதிற்றுப்பத்தில் இருபது அடிகளுக்கு விரிவடைந்து, பத்துப்பாட்டில் உள்ள ஆற்றுப்படைகள் இருநூற்று ஐம்பது அடிகளுக்கு நீட்சி பெறுகின்றன. புதிய உத்திகளுடன் வடிவமும் மாறி வந்துள்ளன. அகத்திணையும் புறத்திணையும் மயங்கி வருகின்றன. இந்த நீட்சிக்காக முதற்பொருளும் கருப்பொருளும் விரிவாக்கம் பெறுகின்றன. இப்படி மாற்றங்கள் அன்றே நிகழ்ந்து வந்த போதிலும், இன்று ஆய்வாளர்களின் ஆய்வுத் தலைப்புகளிலேயே தேக்க நிலை நிலவுகிறது.
இச்சூழலில், நவீன உத்திகளைப் பயன்படுத்தி புதுப்புது தலைப்புகளில் ஆய்வுகளை மேற்கொள்ளலாம். ஆய்வு மாணவர்கள் தேர்வுக் கண்ணோட்டத்தைத் தவிர்த்து, திறனாய்வுக் கண்ணோட்டத்தில் பார்க்க வேண்டும்” என்றார்.
பேரா.தமிழவன் அவர்கள், “இலக்கணிகளும் புதிய கோட்பாடுகளும்”என்ற தலைப்பில் உரையாற்ற வந்தார். அப்போது, “உங்க எல்லாத்துக்குமே தமிழ் படிக்க ஆர்வமில்ல; டிகிரி வாங்க மட்டுமே ஆர்வமா இருக்கீங்க. (முன்னால் இருந்த ஆய்வு மாணவர்களைப் பார்த்து, தி.க.சி.-யைத் தெரியுமா? என்று வினவினார். பலரும் தெரியாது என்று சொல்ல) தமிழ் எழுத்தாளர்களைத் தெரிஞ்சுக்காத தமிழ் எம்.ஏ., எம்.பிஎல்., பி.எச்டி., எதுக்கு? வார்த்தை மாறாம எழுதுறதுக்கு மார்க் கிடைக்குது. நம்மளக் கொஞ்சமும் யோசிக்க வைக்கிறதில்ல. எழுத்து, சொல் சூத்திரங்களை ரிபீட் பண்றீங்க. சிந்திக்க வைக்கனும், பண்றதில்ல.
காமராஜர் காலத்துல நூறு பேர் எஸ்.எஸ்.எல்.சி. தேர்வு எழுதினா ஆறு பேருதான்
பாஸ் ஆவாங்க. ஆனா, இன்னைக்கு? இந்த சமூகத்த மாத்தவே முடியாது. நாம பண்றது
எல்லாமே சடங்காகி விட்டது. இங்கு படிப்பும் ஒரு சடங்காகவே இருக்கிறது.
ரிபீட் பண்றது நம்முடைய நோயாகி விட்டது. அரசியல் மேடைகளில் பாரதிதாசன்
பாடல்களை உணர்ச்சிப் பெருக்கோடு ஒப்பிக்கும் போதும்; பட்டிமன்றத்தில்
சினிமாப் பாடல் வரிகளை இடைவிடாமல் பாடும்போதும் கை தட்டுகிற இனம் –
தமிழினம்! எனக்குள்ள நெறைய கோபம். கொஞ்சம் கொட்டிக்கிட்டேன். அவ்வளவுதான்.சரி, உன் கற்றல எங்க ஆரம்பிக்கிறது? உன் குடும்பத்திலிருந்து, சமயத்திலிருந்து எங்கும் ஆரம்பிக்கலாம். ஆனா, யோசிக்கிறதில்ல. தமிழ் சமூகத்தில் ஏதோ கோளாறு இருக்கு. இன்றைய மாணவர்களுக்குத் தற்கால பிரக்ஞை, உணர்வு வேணும். அடுத்த வேலை உணவு, அரசியல், கல்வி எல்லாம் எப்படிப் போயிட்டு இருக்குன்னு ஒவ்வொன்னா யோசிக்கணும். இதத்தான் நாம இப்பப் பேசணும். ஆய்வு செய்யக் கூடிய மாணவர்கள் தலைப்புகளைக் கூட அவர்களே தேர்வு செய்வதில்ல. அப்படித் தேர்வு செய்யும் தலைப்புகளும் பொருத்தமானதா இல்ல. எம்.பிஎல்., தலைப்ப பி.எச்டி.,க்கும்; பி.எச்டி., தலைப்ப எம்.பிஎல்.,க்குமா எடுத்திருதாங்க. இன்னும், சிலர் ஜனரஞ்சகமான பதிப்பக நூல்களையும், சினிமாப் பாடல்களையும், சுஜாதா நாவல்களையும் ஆய்வு செய்றாங்க. சுஜாதா எழுதின ஓரிரு நாவல் தவிர மத்ததெல்லாம் நாவலில்லனு அவரே ஏத்துக்கிட்டார். எட்டு ஞானபீட பரிசு பெற்ற கன்னட மொழியில், சினிமாக்காரர்களை ஒரு பொருட்டாகவே நினைப்பதில்ல. இங்குதான் அவ்வளவு அந்தஸ்தும். சரி, தலைப்புக்கு வருகிறேன்.
என்கிட்ட A, B -ன்னு ரெண்டு பேர் ஆய்வு மாணவர்களா வர்றாங்க. அவங்ககிட்ட சுந்தர ராமசாமி எழுதின ‘புளியமரத்தின் கதை’ நாவலைக் கொடுத்து படிச்சிட்டு வரச் சொல்றேன். அவங்களும் படிச்சிட்டு வர்றாங்க. A புத்திசாலி மாணவரா இருக்கார். நான் எதிர் பார்க்கிற மாதிரி படிச்சிட்டு வர்றார். நாவலோட பெயரிலேயே ஒரு தத்துவம் இருக்குங்கிறார். B கிட்ட கேட்டேன். அவர் படிச்சேன்கிறார். தலைப்பு பத்தி நான் கேக்குறேன். அப்படி ஏதும் பாக்கல, கதை நோக்குல படிச்சேன்கிறார். அவரிட்ட, மறுபடியும் படிச்சுப்பாத்து சொல்லுங்கன்னு அனுப்பிடுறேன்.
A மாணவர் கிட்ட, சுந்தர ராமசாமி எழுதின ஜே.ஜே.சில குறிப்புகள் நாவலைக் கொடுத்து படிச்சிட்டு வரச் சொல்லுதேன். அதையும் அவர் படிச்சிட்டு வர்றார். உடனே, சுந்தர ராமசாமி எழுதின சிறுகதைகள், கட்டுரைகள் எல்லாத்தையும் படிச்சிட்டு வரச் சொல்லுதேன். எல்லாத்தையும் படிச்சிட்டு வர்றார். அவருகிட்ட, புளியமரத்தின் கதைய, சுந்தர ராமசாமியின் பிற படைப்புகளோட ஒப்பீடு செய்யச் சொல்லுதேன். அதையும் அவர் செய்து வந்து சொல்றார். சுந்தர ராமசாமியின் கருத்துலகத்தில் ‘புளியமரத்தின் கதை’ எங்க நிக்குதுன்னு கேக்குறேன். அழகா பதில் சொல்றார்.
A மாணவர், சுந்தர ராமசாமி முழுமையும் படிச்சு முடிச்ச நிலையில; இப்ப அவருகிட்ட, க.நா.சு.-வ படிச்சிட்டு வாங்கனு சொல்றேன். அதப் படிச்சிட்டு வந்தவர், ‘க.நா.சு. போல இருக்கு சுந்தர ராமசாமி’னு சொல்றார். அந்த A மாணவர், உண்மையைக் கண்டுகொள்கிறார். இப்படி அறிவைத் தேடுவதுதான், உயர்கல்வியின் நோக்கம். ஆய்வு மாணவர்கள் இப்படித்தான் உருவாக வேண்டும்.
இதிலிருந்து தரம், தரமில்லாதது எது என்பதைக் கண்டுக்கோங்க. இலக்கியம் வேறு, இலக்கணம் வேறு என்பதில்ல. தொல்காப்பியர் எங்க கட்சிக்காரர். அவர் வேற பக்கம் இருந்திருந்தா பொருளதிகாரம் எழுதியிருக்க மாட்டார்” என்றார்.
“இலக்கியமும் புதிய முறையியலும்” என்ற தலைப்பில், பேரா.துரை சீனிச்சாமி அவர்கள் கருத்துக்களைப் பகிர்ந்து கொண்டார். அவர் பேசுகையில், “மொழிக்குரிய இலக்கணத்திற்கும், இலக்கியத்திற்குரிய இலக்கணத்திற்கும் வேறுபாடு உள்ளது. தமிழில் இலக்கணம் என்பது பண்பாடு சார்ந்தது. ‘தமிழ் வாழ்க’ என்று உணர்ச்சிப் பெருக்கோடுதான் தமிழை அணுகுகிறோமே தவிர, அதன் தொன்மை குறித்த அறிவுப் பூர்வமான தேடல் நம்மிடையே இல்லை. தொல்காப்பியத்தில் தலைவன், தலைவி என்ற சொற்பயன்பாடு கிடையாது. கிழவன், கிழத்தி என்ற பதங்களே பயன்படுத்தப் பட்டுள்ளன. அப்படியானால் இப்பத மாற்றம் எப்போது நிகழ்ந்தது? பழந்தமிழரின் இன வரலாறே எட்டுத்தொகையும் பத்துப்பாட்டும். இவற்றைப் படிக்காமல் பட்ட ஆய்வுகளை மேற்கொண்டு வருகிறோம்.
மொழியை வைத்துக் கொண்டு வியாபாரம், அரசியல் செய்வது இங்குதான் நடக்கிறது. கொஞ்சம் கூட சொரணையில்லை. இலக்கியம் என்பது கிரியேட்டிவிட்டியும்; கிரியேட்டிவிட்டி பற்றிய அறிவும். இன்று இரண்டும் இல்லை. சாதீயமும் மதவாதமும் சேர்ந்த வைதீகம், நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ நம்மை ஆட்சி செய்கிறது.
இச்சூழலில், நூல்களைப் படிக்காமல் எப்படி ஆய்வு செய்வது? குதிரைக்கு கடிவாளம் கட்டியது போன்ற ஆய்வுகளால் என்ன பயன்? இன்றைய மாணவர்களுக்கு நான் சொல்வது, வாசிப்பு அவசியம். படிக்கும் போதே குறிப்பெடுத்துப் படியுங்கள். படித்துப் படித்து உங்கள் அறிவைக் கூர்மைப் படுத்திக் கொள்ளுங்கள்” என்றார். இந்த உரைகளுடன் முற்பகல் நிகழ்வுகள் நிறைவுற்றன.
பிற்பகலில்:
மதிய உணவுக்குப் பின், ஆய்வாளர்கள் அனைவரும் சங்க இலக்கியம், காப்பிய இலக்கியம், பக்தி இலக்கியம், இக்கால இலக்கியம், நாட்டார் வழக்காற்றியல் என்ற பிரிவுகளின் அடிப்படையில் தனித்தனிக் குழுவாக அமர்ந்தனர். அப்பிரிவுகளுக்கு ஏற்ப தனித் திறனுடைய பேராசிரியர்கள் பத்துக்கும் மேற்பட்டோர் அக்குழுக்களில் அமர்ந்தனர். ஆய்வு மாணவர்கள் தயக்கமின்றி தங்களுடைய ஐயங்களை அவர்களிடம் கேட்டுக் கொண்டனர்.
இன்றைய நிகழ்வில்:
கூட்டத் தொடக்கத்தில், மறைந்த மூத்த எழுத்தாளர் தி.க.சி. அவர்களுக்கு ஒரு நிமிட மௌன அஞ்சலி செலுத்தப்பட்டது.
பேரா.சிவசு அவர்களின், “இலக்கியத்தைப் புதிதாய் எழுதுவது எப்படி?” என்னும் நூல் வெளியிடப்பட்டது. அது, தமிழவன் எழுதிய ‘முஸல்பனி’ நாவல் பற்றிய பதினோரு விமர்சனக் கட்டுரைகளைக் கொண்டதாய் இருந்தது.
பொதுவாக, இம்மாதிரிக் கூட்டங்களில் பங்கேற்பாளர்கள் இறுதிவரைப் பார்வையாளர்களாகவே இருந்துவிட்டுப் போவதுண்டு. ஆனால், இந்நிகழ்வின் பிற்பாதி, ஆய்வு மாணவர்கள் மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் தங்களின் ஆய்வு குறித்த சந்தேகங்களையும், தொடர்புடைய பார்வை நூல்கள் குறித்தும் கேட்டுக் கேட்டு குறிப்பெடுத்த வண்ணம் இருந்ததைப் பார்க்க மகிழ்ச்சியாய் இருந்தது.
ஒரு மருத்துவ முகாம், சுய தொழிலுக்கு வங்கிக்கடன் மேளா போன்றவற்றில் பயனாளி நேரடிப் பயன் பெறுவதைப் போல, இங்கு ஆய்வு மாணவர்களும் நேரடிப் பயன் அடைந்ததைக் காண முடிந்தது.
* * *
